Rashomon

Twórcy filmów bardzo lubią korzystać z mozliwości jakie daje opowiedzenie jednej historii z kilku punktów widzenia. Zmiana perspektywy z pewnością dodaje głębi psychologicznej i pozwala widzowi skupić się nie tyle na samej historii, ale na motywach i intencjach poszczególnych bohaterów.

Rashomon to właśnie film, który przedstawia jedną historię w kilku wersjach i nie ma żadnej pewności, ile w każdej z nich prawdy. Chociaż ostatnia, opowiedziana przez najbardziej neutralnego świadka, wydaje się być najbardziej prawdopodobna (a jednak nawet postronny świadek jak się okazuje, ma powody by kłamać).

W starej bramie chroni się przed deszczem kilku podróżnych, drwal i mnich opowiadają przygodnemu towarzyszowi historię pewnego sądu (skądinąd przedstawionego bardzo symbolicznie) na którym starano się wyjaśnić okolicznosci śmierci samuraja. Jednakże kolejne zeznania (oskarżonego o morderstwo bandyty, żony samuraja, ducha samego samuraja przemawiającego poprzez medium i przypadkowego świadka – drwala) różnią się od siebie.

Dlatego ogladając Rashomon nie można sądzić bohaterów według ich czynów. To opowiadana przez nich historia pozwala na wydanie osądu. Sprzeczności, które nie pozwalają jednolicie ustalić prawdziwego przebiegu wydarzeń, budują jednak samych bohaterów. Najbardziej zapadająca w pamięć jest chyba scena pojedynku pomiędzy samurajem a jego zabójcą, która w opowieści bandyty jest elegancką walką, niczym z hollywoodzkich produkcji, zaś w ostatniej wersji (drwala) jest po prostu obrazem dwóch przerażonych ludzi, szarpiących się po lesie i próbujących zatłuc się nawzajem kawałkami metalu.

Pod tym względem Rashomon to jeden z najlepszych filmów Kurosawy (i jak głoszą plotki, to dzięki właśnie temu obrazowi pojawiła się na rozdaniu Oskarów kategoria „Najlepszy film nieanglojęzyczny”) i jeden z najwybitniejszych obrazów przedstawiających „jedną historię w kilku wersjach”.